Onbreekbare Kwetsbaarheid

Ik ben niet van plan m`n gevoelens te delen
Met hen die me lief zijn of niets kunnen schelen
M`n dagen, m`n nachten, m`n tranen, m`n zorgen
M`n diepste verlangens die hou ik verborgen
Ik ben in m`n leven te dikwijls bedrogen
Ik ben door m`n vrienden te vaak voorgelogen
Dus hoef je van mij ook echt niets te verwachten
M`n diepste gedachten die deel ik met niemand

Deze tekst van het nummer ‘Niemand’ van Marco Borsato heeft lange tijd als een soort mantra om me heen gehangen.  Vanuit de overtuiging dat het belangrijk is om ervoor te zorgen dat niemand me kan kwetsen en daarmee een sluimerende (of misschien toch een hele alerte) angst te kunnen controleren.
Wat dat betreft klopt de muziektekst bij mij helemaal, ik ben in m’n leven meermaals bedrogen en ook voorgelogen. Voor zover ik weet niet door m’n naasten en wel op professioneel gebied. Ondertussen werd het leven er behoorlijk ongrijpbaar van, terwijl ik vanachter dat masker juist trachtte de wereld om me heen te controleren.

Dat ik ondertussen sensitiever werd voor allerlei prikkels en invloeden, wilde ik aan mezelf niet goed toegeven. Zeker nadat ik ben aangereden – dat was op 22 maart 2010 – werd m’n radar op scherp gesteld en die signalen negeerde ik stelselmatig. Ik wilde ondergaan in het niets en vooral mezelf beschermen tegen ervaringen die ik als kwetsend heb ervaren.

Vroeg of laat komt er wel een moment dat je beseft, dat je jezelf aan het saboteren bent. Bij mij was dat toen ik spiritueel ontwaakte en dan niet direct, want de wetenschap over welke spirituele mogelijkheden ik beschik, heeft in eerste instantie juist de gedachte aan kwetsbaarheid doen toenemen.
Totdat er vanuit het spirituele perspectief een persoonlijke verandering plaats vond en ik zodoende het masker dat ik jarenlang had gedragen, langzaamaan kon afzetten. Het was bijzonder om daarna te ervaren dat juist die interne verandering er al voor zorgde dat alle contacten ineens veel prettiger verliepen en deze positieve respons gaf als reactie dat de kwetsbaarheid eigenlijk m’n kracht werd.

Kwetsbaarheid is een universeel gevoel en heeft niet alleen met mijn ervaringen op dat gebied te maken. Het zal per persoon verschillen in hoeverre de kracht van kwetsbaarheid op je inwerkt.
Vanuit de psychologie heeft men onderzoek gedaan en daaruit is voortgekomen dat kwetsbaarheid genetisch bepaald is. De gedachte erachter is dat je geboren kan worden met bepaalde genen die een groter risico geven op psychisch ongemak. En dat komt voort vanuit de gedachte dat wanneer jouw genetica in staat is voldoende serotonine (oftewel het gelukshormoon) aan te maken, dan is jouw kwetsbaarheid in een mildere vorm aanwezig dan bij de 20% van de mensheid bij wie een zogenaamde ‘depressie-gen’ aanwezig is.

Daarbij het is van belang hoe jouw leven verloopt. Heb je een stressvolle jeugd, dan heeft dat ook invloed op de mate van kwetsbaarheid, aangezien alle boodschappen die je in de eerste jaren van je leven meekrijgt en wat je dan ervaart, bepalend is hoe je de rest van je leven aanschouwt en/of beschouwt. Je baseert alle keuzes op alle (interne en onbewuste) besluiten die je vanaf dat moment hebt genomen. Zo kun je ook – geheel onbewust van dit proces – voor jezelf besluiten dat je alles wat met gevoel en emoties te maken heeft, zoals je kwetsbaarheid; buiten sluit. In sommige situaties is dat laatste erg begrijpelijk en ik zal vertellen hoe dat komt. Stel je voor dat je geboren wordt in een gezin waar je op allerlei manieren mishandeld wordt als kind. Als je honger hebt als baby en je krijgt niet of te weinig eten, dan leer je vanaf de start van je leven al, dat niets vanzelfsprekend is en dat je zelfs op je eigen moeder niet kunt vertrouwen. En als je er niet vanuit kunt gaan dat degene die jou het leven schonk en die jou de allereerste levensbehoefte onthoudt, dan kun je werkelijk op niemand vertrouwen. Je kunt je dan simpelweg geen kwetsbaarheden veroorloven en dan schakel je automatisch over naar een overlevingsmodus en dan is zelfbehoud je grootste doel. Je houdt daarmee alle kwetsbaarheden ver van je verwijderd en het kan je dan vervolgens geen bal schelen wat een ander daarvan vindt. Je kunt tenslotte al niet bij jezelf terecht, laat staan bij een ander.

Vorig jaar rond deze tijd waren wij aan de westkust van America, het land waar Donald Trump zijn positie in het Witte Huis heeft ingenomen en dat heeft het gevoel van kwetsbaarheid ook buiten de Amerikaanse grenzen in sterke mate doen toenemen. Het doet je beseffen hoe kwetsbaar het Amerikaanse systeem is om de belangrijkste persoon van de Verenigde Staten te kiezen en hoe ‘The Donald” al handenzoekend bij zijn vrouw Melania, tracht zijn onbreekbare kwetsbaarheid te verdoezelen.

“America First” lijkt de start te zijn van de tegenstelling van kwetsbaarheid en dat is ‘macht’. Op allerlei manieren tracht Donald Trump zijn machtspositie te versterken en daarin gaat hij heel ver. Want of het nu over het milieu gaat of over de muur bij Mexico, of zijn oneindige stroom aan tweets, het blijft maar doorgaan…..
Het is niet voor niets geweest, dat toen wij naar Los Angeles vlogen de mevrouw naast ons in het vliegtuig, direct haar excuses aanbood, voor de wijze waarop haar land de 45e president heeft verkozen. Sinds kort weten we ook dat tijdens die verkiezingen Facebook een duistere rol heeft gespeeld en zodoende zijn daarmee de kwetsbaarheden van alle Facebook gebruikers dermate verhoogd, dat zelfs manlief zijn account op heeft gezegd.

M’n gezin bestaat uit vier sensitieve mensen, waarvan Joepie kenmerken heeft die we ‘hoogsensitief’ noemen. Dat geeft aan dat onze kwetsbaarheden dus verre van onbreekbaar zijn en dat komt overeen met de wetenschap dat er steeds meer mensen zijn die een bepaalde sensitiviteit bij zichzelf herkennen.  Dat heeft als effect dat alle prikkels die een minder sensitief persoon met gemak kan verwerken, voor de meer kwetsbare en sensitieve medemens – doordat zij alle prikkels als overweldigend ervaren – bijna niet op te vangen zijn.

Op dagelijkse basis ben ik in m’n bedrijf bezig met gevoeligheden die een relatie(status) kunnen beïnvloeden. Onze gesprekken gaan over het algemeen niet over ieders persoonlijke kwetsbaarheden, omdat men zich vooral richt op de gaande machtsstrijd. Het is opvallend dat wanneer we een gevoel van machteloosheid ervaren, we als eerste afstand nemen van onszelf, om je vervolgens volledig op de ander te richten. Die gerichtheid op anderen komt voort vanuit het feit dat we proberen zo de eigen kwetsbaarheden te maskeren.  En daarmee zorgen we ietwat weinig voor onze persoonlijke kwetsbaarheid en vaart ons levensbootje in stromingen die we niet altijd (willen) verkiezen.

Er wordt al snel gekozen om het roer van het levensbootje uit handen te geven en je te laten leiden door de koers die een ander vaart. En dan blijken er voor kwetsbaarheden geen ruimte meer over te zijn. Alleen is dat een façade die je voor jezelf opwerpt door onbreekbaar te willen zijn en die onbreekbaarheid wil je dan halen in het ‘gelijk hebben’ of de enige te zijn die over bepaalde kennis zou beschiken.

Terwijl de échte onbreekbare kwetsbaarheid zit in eerlijkheid naar jezelf. Want wie zie jij als je jezelf in de spiegel aankijkt? Komt dan de onbreekbare kant naar voren of juist het breekbare en de kracht die jouw kwetsbaarheid uitstraalt? Niemand is perfect en dat maakt het belangrijk om de confrontatie met jezelf aan te gaan. Zodat ook je zwakheden in het zicht komen en dat zal je helpen om kwetsbaar te kunnen zijn. Op een bewuste manier kom je dan in eerste instantie in verbinding met jezelf en vervolgens ook met de wereld om je heen.
Net zoals met (bijna) alles in dit leven, is het een keuze; je kunt kiezen om onbreekbaar te zijn en de ander op een afstand te houden, of je kiest ervoor om ook je kwetsbare kant te tonen, zodat jij zelf een koers kunt bepalen, door het kompas van jouw levensbootje in te stellen en daarmee de regie of het roer van het leven (letterlijk) in eigen  handen te krijgen.

Amy Lee, zingt in het nummer “Love Exists” zo duidelijk wat ik hierboven heb geschreven dat ik het een ieder toewens om de liefde – in welke vorm die zich dan ook aan je toont – te accepteren. Zodat het jou brengt wat op dat moment voor jou belangrijk is en dat kan alleen door je breekbare en kwetsbare kant toe te laten. Hou van jezelf en maak die verbinding!

Love makes no sense
Love has no name
Love is never wrong and never needs a reason
I’m drowning in my tears, but my heart’s on fire

It can make you better
It can change you slowly
Give you everything you want, ask for nothing in return
In the blink of an eye, the hint of a smile
In the way you say goodbye and every time you find me

Love makes no sense
Love has no name
Love drowns you in tears and then sets your heart on fire
Love has no fear, love has no reason

My love is you, my love you are

Did you get the big picture?!

Teachless

Bedankt voor je reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s