Flowers & Sunshine

on

schotelantenneSinds ruim zes jaar wonen wij in het buitengebied van een leuk en gezellig dorp. Doordat we op een industriegebied wonen, hebben we geen kabel voor de televisie, maar een schotel op het dak staan, waar we over het algemeen goed beeld door krijgen. Alleen als het hard regent of hard stormt, dan hebben we een verstoord beeld.

Via de schotelantenne hebben we ook een abonnement op filmzenders, omdat we allemaal graag films kijken. Het voordeel van zo’n filmkanaal is dat je als de film uiteindelijk tegen valt, je niet verplicht bent om de film uit te kijken. Soms heb je mazzel en tref je onverwachts zo’n mooie film dat je die film met iedereen wilt delen. En daar heb ik twee voorbeelden van.

Waris DerieOngeveer twee jaar geleden heb ik de film “Desert Flower” gekeken. De film is een biografisch drama, die inzicht geeft in het leven van de Somalische Waris Dirie.

Buiten dat Waris net zo oud is als ik, is ze een beroemd fotomodel en strijd ze al jaren tegen vrouwenbesnijdenis. Ik kan me niet helemaal vinden in de wijze waarop Waris daar vorm aan geeft, maar haar missie is van groot belang voor alle Afrikaanse landen, waar vrouwen/meisjes besnijdenis nog steeds actueel is.

Waris is zelf op 5 jarige leeftijd besneden een ingreep die ze volgens de biografische film maar ternauwernood heeft overleeft. De zus van Waris en twee nichtjes hebben deze ingreep niet overleefd, net als zoveel meisjes en vrouwen.

EW kaart besneden vrouwenOok binnen de Nederlandse cultuur zijn we bekend met besnijden, maar eigenlijk alleen bij jongens/mannen. De besnijdenis bij jongens wordt in alle westerse landen geaccepteerd.

Vrouwenbesnijdenis wordt in alle westerse landen niet geaccepteerd omdat men deze “operatie” ziet als een verminking en als een vrouw onwaardige handeling. Een handeling die zoals je in dit kaartje van Afrika kunt zien in Mali, Egypte, Sudan en Ethiopië momenteel nog rond de 80% of meer van de meisjes/vrouwen wordt uitgevoerd. In een land als Guinea staat het percentage op 99%!

Zoals op het bovenstaande kaartje zichtbaar is, verschillen de percentages waarin vrouwenbesnijdenis voorkomt per land en heeft men van de grijs gekleurde landen niet voldoende inzicht om een percentage neer te zetten, maar komt vrouwenbesnijdenis ook daar (helaas) nog voor.

Zero toleranceVanuit onze cultuur kunnen (en moeten) we ons serieuze vragen gaan stellen in hoeverre we dit kinderleed nog moeten laten gebeuren. In Nederland is het al sinds jaar en dag verboden en werken kinderbeschermingsorganisaties er hard aan om dit soort praktijken in Nederland te voorkomen, omdat wij de vrouwenbesnijdenis een vorm van kindermishandeling vinden.

Waarom gaat men er dan mee door, zult u zich afvragen?! Blijkbaar komt ons gedachtegoed niet overeen met de cultuur in al die Afrikaanse landen. Daar is men van mening, dat ouders hun  dochters laten besnijden uit liefde. Men zegt dit te doen om het kind te beschermen en haar toekomst veilig te stellen. De volgende argumenten worden ook gebruikt:

Het besnijden bepaalt mede de vrouwelijke identiteit van het meisje. Dit heeft te maken met opvattingen, waarden en normen rond zaken als maagdelijkheid, kuisheid en reinheid.

  • verlegenHet beschermt de maagdelijkheid van het meisje.
  • Het vergroot haar huwelijkskansen.
  • Het geeft haar status in de gemeenschap (het omgekeerde geldt nog sterker: een onbesneden meisje loopt het risico uitgestoten te worden).
  • Een besneden vrouw is mooier.
  • Het is een teken van een goede opvoeding.
  • Voorkomt dat de vrouw plezier beleeft aan seksualiteit, zodat ze geen reden heeft om vreemd te gaan.
  • Het is een islamitisch voorschrift voor reinheid.

Desert FlowerDe film Desert Flower geeft het beeld van de invloed die vrouwenbesnijdenis heeft in het leven van, in dit geval Waris Dirie. Na het lezen van het boek van Ayaan Hirsi Ali weet ik dat ook zij, net als Waris is besneden en welke gevolgen dit in haar leven heeft gehad. Ayaan en Waris werden beide ernstig ziek op het moment dat ze gingen menstrueren, met alle gevolgen van dien.

Desert Flower geeft je het besef hoe groot dit probleem eigenlijk is en heeft mij in ieder geval opnieuw (na het boek van Ayaan) doen realiseren, dat we de grote wereldleiders moeten steunen, want ook zij wijzen deze vrouwen verminking af.

Oranges and SunshineDe tweede waargebeurde film die ik in deze blog haar welverdiende aandacht wil geven is de film; “Oranges & Sunshine”. Ook deze film gaat over kindermishandeling en niet zo’n klein beetje ook. Het gaat hier over 130.000 kinderen die vanaf begin 1900 vanuit Engeland werden gedeporteerd naar Australië. Zo’n zestig jaar lang heeft men kinderen in Engeland vertelt dat hun moeder was overleden en dat ze daarom mee mochten op de boot naar Australië, een land waar de zon altijd schijnt.

Als maatschappelijk werker herken ik mezelf deels in de persoon van Margaret Humphreys. Ze werkt voor de Engelse kinderbescherming en heeft zelf wel eens kinderen bij hun ouders weggehaald. Ze is echter ook gespreksleider voor geadopteerde kinderen en komt via die weg in aanraking met één van de gedeporteerde kinderen.

maltese-children-bindoon-boys-town-1952Als ze dit echter gaat uitzoeken, blijken er steeds meer kinderen naar voren te komen die ook gedeporteerd zijn en na hun bootreis werden weggestopt in Bindoon. Dat Bindoon bevond zich in “nowhere-land”, ver weg van de Australische beschaving. En was voor al die kinderen een ware hel. Buiten het ernstige misbruik, moesten de kinderen soms op vijf jarige leeftijd al volop werken in die beloofde dagelijkse zon, maar vooral in de ales overheersende hitte.

Building BindoonAchteraf kregen die kinderen, na alle mishandelingen en noeste arbeid die ze hadden moeten verrichten, nog een rekening gepresenteerd met alle kosten die ze zouden hebben gemaakt tijdens hun verblijf in Bindoon.

Margaret Humphreys gaat vanaf 1987 vanuit Engeland op zoek naar de moeders van al die kinderen, – die helemaal niet waren overleden – waar ze vervolgens, samen met haar man maar liefst 23 jaar mee bezig is geweest.

hand schuddenMargaret Humphreys werd beschimpt en voor gek verklaard, omdat ze herenigingen tot stand bracht tussen de gedeporteerde kinderen en hun moeder. En ook bij de overheid van zowel Engeland als Australië ving ze bot. Alleen Australië  heeft in 2009 erkend dat ze fout zijn geweest en hebben de nu volwassenen hun excuses aangeboden.

De film doet je realiseren welke fouten er zijn gemaakt en nooit meer gemaakt mogen worden. Vooral omdat dit soort fouten zulke ingrijpende gevolgen heeft, die nog jarenlang na denderen.
Beide films hebben veel indruk gemaakt en ik zal de films, maar vooral het verhaal erachter nooit vergeten. Dat kan en mag ook niet, vind ik….

Did you get the big picture?!

Teachless

Bedankt voor je reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s