A Love Story ♥♥♥♥

Jonge TheaOp 24 mei 1987  – nu 25 jaar geleden dus – had mijn broer bij de Rotterdamse voetbalclub Steeds Volharden een “12 Provinciën Toernooi” georganiseerd. Er kwam vanuit iedere provincie een dames elftal naar Rotterdam om daar aan het toernooi deel te nemen. Ik voetbalde toen zo’n vier jaar bij Steeds Volharden en was daar eerlijk gezegd niet zo heel erg goed in. Maar als linksback kon ik mijn vrouwtje staan en heb menig doelpunt weten te voorkomen. Ik was de aanvoerster van het derde elftal en vond het heerlijk om te voetballen.

Op die 24ste mei was ik de hele dag aanwezig, om gastvrouw te zijn, lootjes verkopen en uiteindelijk ook om te voetballen. Mijn man was er ook al de hele dag, hij kwam van de Veluwe mee met een Rotterdamse collega. (Die Rotterdamse collega was m’n trainer). Mijn man was ook die dag de hele dag druk met het hijsen van de vlag en met de beveiliging.

Jonge MarcNa een geslaagd toernooi, was er voor de clubleden een gezellige “afterparty”, waarbij de muziek hard aan stond en er veel gelachen werd. Mijn man begon te zingen, het liedje van Arne Jansen; “meisjes met rode haren”, dit werd door hem luid gezongen, alleen zong mijn man niet over rode haren, maar over blonde haren. Dat deed bij mij geen lichtje branden, omdat er meerdere blonde dames naast me zaten.

Nadat we van buiten naar binnen waren gegaan, begonnen we spontaan te dansen. Mijn man en ik keken elkaar aan en er was opeens een klik… Mijn man ging met een andere dame dansen. Daar baalde ik stevig van, maar al snel gingen wij samen dansen. En we bleven dansen. Ook al kwam er een polonaise langs, we zagen alleen elkaar nog maar.

Eerste foto samenNadat ik de eerste kus had gekregen, ging ik op vleugels naar huis. Stapel verliefd was ik op mijn man. Zo verliefd dat ik geen hap meer door mijn keel kon krijgen. Dat heeft zeker een maand geduurd, dus het was meteen goed raak tussen ons.

Een paar dagen later, kwam mijn man op de motor naar Rotterdam om kennis te maken met mijn familie, maar vooral ook om mij te zien. Dat kennis maken met mijn familie verliep overigens niet gladjes. Want mijn oudste broer liep met een gebroken geweertje op zijn jas en mijn man was toen een fanatieke beroeps militair. Maar dat speelde gelukkig maar heel even, nadat ze elkaar wat beter leerden kennen is dat nooit meer een gespreksonderwerp geweest.

TrouwenDat dit écht de man van mijn dromen was (en nog steeds is), bleek al snel. We wilden al snel heel graag samen zijn en nadat we elkaar anderhalf jaar kenden, zijn we gaan samenwonen. Het was mij gelukt om een baan te vinden in het midden van het land, waardoor ik op 16 december 1988 met mijn man ging samenwonen.

Ik was al gewend aan het dorp waar ik ging wonen, doordat ik ieder weekend en de vakanties bij mijn man doorbracht. Het heeft me daardoor nooit moeite gekost om van de “big city”, naar toen een nog een piepklein dorp te verhuizen.

Het samenwonen was niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Zo had ik nooit geleerd om te koken. maar samen kwamen we overal uit.  Samen deden we de afwas en samen maakten we schoon, waarbij mijn man soms zo vaak aan het poetsen was, dat het niet eens de tijd kreeg om vuil te worden.

Veel bruiloftenHet klinkt misschien ouderwets, maar ik wilde niet zomaar gaan samenwonen. In die tijd noemden ze dat nog “hokken” en dat sprak me niet zo aan. Mijn man en ik wilden beide erg graag trouwen.

Dat wist ik overigens heel erg zeker, want ik ben nadat ik mijn man ongeveer een week kende, door hem al ten huwelijk gevraagd. Dat was op de roltrap van de V&D in Rotterdam. Niet heel erg romantisch, maar ik ben het moment nooit vergeten.

Op 27 januari 1989 zijn we verloofd. Een leuk feest wat we twee keer hebben gevierd. Eenmaal met de familie en beste vrienden en eenmaal met buren en collega’s enzo. Hele mooie herinneringen heb ik aan onze verloving.

Veel vrienden van ons stapten in het huwelijksbootje. Op de foto hierboven zie je ons bijvoorbeeld op de bruiloft van wat later onze zakelijke vennoten zouden worden.  Voor zover ik weet zijn al die getrouwde stellen nog steeds samen, dat is in deze tijden een hele goede prestatie.

Stadhuis H'wijkNet als onze vrienden, hebben wij ook de stap aangedurfd. Op 22 december 1989 zijn wij in Harderwijk getrouwd. Dat is vandaag precies 23 jaar geleden.

In die tijd werkte ik intensief met kinderen, die er allemaal van overtuigd waren, dat mijn man écht niet met mij wilde trouwen. Ze zagen het al voor zich, dat ik daar op het altaar verlaten zou worden door een gestreste bruidegom. Hoe vaak ik ze ook vertelde dat mijn man ook met mij wilde trouwen, het lag volgens die kinderen al vast dat ik vroeg om problemen.

We hebben een geweldige dag gehad, ook al regende het en was het koud, De kerstsfeer, de gezelligheid maar vooral de liefde zorgde ervoor dat we een fantastische dag hebben gehad, waar we nog steeds ieder jaar met veel plezier naar terug kijken. Ik kan zonder moeite nog het refrein zingen dat mijn familie voor ons heeft gezongen op de bruiloft en herinner me dat het voetbalelftal van mijn man, spontaan iets hadden bedacht en al dansend in het midden van de zaal stonden.

Bahama'sNa onze trouwdag zijn we op huwelijksreis gegaan naar Miami, waar we een grandioze vakantie hebben gehad. We hebben in die twee weken Florida zoveel gezien en gedaan, dat we na een week al het meegenomen geld opgemaakt hadden.

Op de foto hiernaast, zie je ons op een cruiseschip naar de Bahama’s, waar we Nederlanders tegen kwamen die ons geld hebben geleend, zodat we toch nog alles konden doen wat we graag wilden.

De 23 jaar die op onze mooie huwelijksreis volgden zijn op sommige momenten turbulent geweest. We hebben in die 23 jaar heel veel meegemaakt. We hebben geld als water gehad en we hebben een periode gehad, dat we amper geld hadden. Dat heeft ons geleerd dat het verkrijgen van materiële zaken, je het geluk niet zal geven. Daar draait het in het leven niet om.

LiefdeHet draait in het leven alleen maar om liefde geven en liefde ontvangen. We ontvangen veel liefde van onze zoon en onze dochter, op wie we super trots zijn. Ook van onze schoondochter en haar dochtertje, die bij ons wonen en mogen we veel houden, ook op hen beide zijn we super trots. Samen met alle mensen om ons heen voelen we ons schatrijk.

Deze weblog is daarom een ode aan mijn fantastische man, van wie ik zo verschrikkelijk veel mag houden. Ik hoop dat we samen heel erg oud mogen worden en gelukkig mogen blijven. Je betekent alles voor mij want ik hoor bij jou.

Daarom dit lied voor jou, ik hou van jou!

This is my big picture….

Teachless

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Marc van Winsum schreef:

    Zo’n mooi verhaal en dat ik daarin de hoofdrol heb gespeeld met jou, bedankt alvast voor de mooie jaren. I Love you

    Like

    1. Teachless schreef:

      I love you toooooo! Very much.

      Like

Bedankt voor je reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s